เรียน ท่านสมาชิก Narak.com,
เพื่อเป็นการปรับปรุงการให้บริการให้สอดคล้องกับความต้องการของท่านสมาชิกในยุคนี้ให้มากยิ่งขึ้น บริการ My.narak.com ในรูปแบบเดิมนี้ จะขอยุติการให้บริการรับข้อมูลเพิ่มเติมตั้งแต่ในวันที่ 1 มีนาคม 2559 และเราจะแจ้งความคืบหน้าในการให้บริการใหม่ให้ท่านทราบต่อไปทางอีเมล์



กติกาการตั้งและตอบกระทู้
แจ้งปัญหาเกี่ยวกับการใช้งาน

แนบลิงก์ :

ร้องเรียนกระทู้ไม่เหมาะสม ?

แนบลิงก์ :

ร้องเรียนความคิดเห็นไม่เหมาะสม
หน้าแรกเว็บบอร์ด นักเขียน นักอ่าน เรื่องสั้น
ตอบกระทู้ ตั้งกระทู้
            รักพิเรนทร์
อ่าน 5644 ครั้ง    |     ตอบ 1 ครั้ง
ผู้ตั้งกระทู้
โพสต์เมื่อ : 12 ส.ค. 57 02:25:14

แดดยามเช้า ลายลมเอื่อยๆๆ ที่พลิ้วไหวตามแรงลมหนาวในรอบฤดู อากาศกำลังอุ่นๆๆ ที่มีแสงแดดสาดเช้ามาในห้องนอนของขิง สาวห้าว หน้ามน หุ่นนักกีฬา หากเพียงมองด้านหลังก็เหมือนเด็กหนุ่มทั่วไป ทั้งผิวขาวเนียนละเอียด ตาสีน้ำตาลขลับกะผมสีบอลน์น้ำตาลนิดๆ ตามประสาเด็กหอทั่วไป ยังคงหลับใหลอยู่บนเตียงแสนนุ่มอุ่นสบายในเช้าวันเปิดเทอม “กริ๊งงงงงงงง” เสียงนาฬิกาปลุกในเวลา 7 โมงของทุกๆวัน ขิงเอื้อมมือไปกดปิดแล้วนอนพลิกตัวไปมาบนเตียงแล้วลุกขึ้นไปวิทพื้น กระโดดตบ ซิทอัพ ตามประสาคนรักสุขภาพ จึงไม่แปลกที่เจ้าตัวผิวพรรณเปล่งปลั่งอยู่ตลอดเวลา “ขิง ขิง ไอ้ขิง เมิงตื่นยัง?” มีมี่ กระเทยสาว เพื่อนร่วมสถาบันกะขิง หากแต่ถ้าเป็นชาย คงเป็นที่หมายปองของสาวๆ ไปแล้ว มี่มี่มีอาชีพเสริมคือครูฝึกฟิตเนส ที่ตอนนี้มีหน้าที่มาลากขิงไปเรียนด้วยเพราะเหตุผลเดียวคือ ไปทางเดียวกันประหยัดน้ำมันดี “ไรหมี่ เอ้ย มีมี่” ว่าแล้วเพื่อนสาวก็เดินเข้ามาในห้องพักของขิง นั่งลงที่มุมห้องรับแขก ขณะที่ขิงเดินอกมาจากห้องน้ำหลังอาบน้ำเสร็จ “นี่เพิ่งอาบน้ำเสร็จหรอนี่ กี่โมงแล้วยะหล่อน” เพิ่งจะ8 โมงเองนะ เหลืออีกตั้งชั่วโมงกว่าโน่น” ขิงพลางแต่งตัวอยุ่อีกด้านนึงของห้อง มีมี่ด้วยความเป็นคนอยากรู้อยากเห็นจึงมักแอบมาดูเวลาขิงแต่ตัวตลอด “วันนี้เมิงพลาดอิมี่ กูแต่งเสร็จละ เด๋วกูไดร์หัวแปบบนะ” “เอ่อ กูน่ะแค่ดู แล้วบรดาสาวๆๆเมิงอะ ไปถึงไหนละ น้องเชอรรี่เมิงอะ” “ก็แค่คุยๆๆกันน่ะ” พอดีสายตานกเหยี่ยวมีมี่ไปเห็นตุ้มหูที่เหมือนจงใจวางไว้บนโต๊ะรับแขกของขิง “เมิงสาบานนะว่า ยังไม่ได้กินเชอรรี่น่ะ” “เอ่อ ไมวะ ก็แค่คุยกันน่ะ ไม่ได้สานสัมพันธ์ไรเลยเมิง” มีมี่หยิบตุ้มหูที่มีแค่ข้างเดียวให้ขิงดู “นี่ละ อะไร สาวไหนของเมิงอีกละเนี่ย ตอบกูมาดิเมิง” ขิงพลางมองไปที่ตุ้มหู พลางรีบคว้ามาดูทันที “เห้ย !!! มาได้ไงว่ะ” พลางทำหน้างง งวยกะสิ่งที่เกิดขึ้น “นี่ขิง กูถามจริงนะ เมิงคั่วสาวไม่ซ้ำหน้าแบบนี้เมิงคิดจะรักใครไหมห๊ะ” ขิงที่ตอนนี้ได้แต่หลบสายตาเพื่อซี้อย่างมีมี่ แล้วชวนคุยเรื่องอื่นแทน “เห้ย 8 โมงกว่าแล้วเมิง ปะๆๆ เด๋วสาย” ขิงลากมีมี่ออกจากห้องพักลงมายังรถพลางเปิดประตูให้มีมี่เหมือนทุกๆวัน ณ .คณะการจัดการ “มีมี่ เลิกเรียนไปไหนป่าวเมิง” ขิงถามไปพลางก้มหน้าเขียนโปรแกรมส่งอาจารย์ “ไปสิ ฟิตเนสกูไง ทำไม เมิงจะให้กูสับรางน้องคนไหนอีกละ” พลางทำหน้ารู้ทัน เลิกคิ้วมามองที่ขิง “กูจะชวนเมิงไปสังสรรค์คืนนี้” ขิงในมือก็นั่งปั่นงานไป ปากก็พูดกะเพื่อนไป “แล้วพรุ่งนี้เมิงสอบไม่ใช่หรอขิง” มีมี่ทำหน้างง แล้วก็พับโน๊ตบุ๊กคุยกะขิงต่อ “ไม่ๆ ดูตารางสอบผิด เค้านัดสอบเราน่ะ อาทิตย์หน้า กะว่าคืนนี้ไปเที่ยวให้หายเครียดหน่อย” “แล้วไป นึกว่าเรื่องนั้น ซะอีก” “ไม่มีทาง กูไม่เป็นแบบนั้นอีกต่อไป ฟังนะ ไม่เคยเป็นแบนั้น” “ จ่ะ จะเชื่อนะค่ะ คุณขิง” “คร้าบบ คุณมีมี่” สักพัก นาโน เพื่อนทอมอีกคนของขิงก็มาผสมโรง พร้อมๆกับ นาว เพื่อนสาวที่แอบชอบขิง ต้า หนุ่มหล่อ ขวัญใจของมีมี่ และอีกด้านนึงของกลุ่มเพื่อนขิงและมีมี่ ก็คือ คิว อดีตเพื่อนรักของขิง และ ฟ้า อดีตสุดที่รักของขิง “เห้ย!! ขิง เมิงดูเพื่อนรักเมิงสิ หวานฮิบหายเลยว่ะ” นาโนพลางลากสายตาขิงไปดูที่คิวและฟ้าที่นั่งติวหนังสือด้วยกัน “เมิงจะให้มันดูทำห่าไรละอีโน” มีมี่ขัดสายตาขิง เพราะรู้ดีว่าขิง ยังรักฟ้าอยู่เต็มใจ ต่อให้มีสาวใหม่เข้ามา ก็ยังไม่เคยแสดงท่าทีกะสาวไหนสักกะคน “เมิงนี่นะ เอ้ยขิง ทำเสร็จยังละ ต้าขอช่วยดูอันนนี้ให้หน่อยสิ มันรันแล้วติดบัคอะ” ต้าพยามชวนขิงคุยเรื่องอื่น ถึงแม้ขิงจะไม่มีทางมารักก็อยากอยู่ดูแลใกล้ๆเสมอๆ ซึ่งมีมี่ก็พยามนั่งแทรกกลางขิงและอยู่เสมอ “นี่นาโน เล่นไม่เข้าท่าอีกละ มาช่วยนาทำงานเลย นี่งานกลุ่มนะ เด๋วเถอะ” นาวลากตัวต้นเรื่องมานั่งทำงานกลุ่มด้วยกัน “เสร็จแล้วโวยยย” ขิงโพล่งออกมา พลางมองหายังโต๊ะที่ฟ้านั่งอยู่กะคิวเมื่อเช้านี้ “ป่ะๆๆ รีบไลท์ลงแผ่นแล้วซิบไพล์ส่งอาจารย์เหอะ เด๋วไม่ทัน” นาวรีบไลท์งานลงแผ่น ในขณะที่เพื่อนๆ ต่างพากันละสายตาจากจอ โน๊ตบุ๊ค “ว่าแต่วันนี้มีเรียนไรอีกมั้ยอ่ะต้า” มีมี่พลางถามไปบิดตัวไปมา “มีอีกทีก็บ่าย 2 อะมีมี่ เรียนดาต้าแบส” มีมี่หยิบขวดน้ำส่งให้ต้าที่ลุกขึ้นยืน “อะน้ำเย็น” มีมี่ส่งน้ำให้ต้าพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ “นี่อีมี่ กูว่าเมิงน่ะอ่อยผิดคนแล้ว” แล้วทุกคนก็หัวเรารวนกันอย่างสนุกสนานที่หยอกมีมี่ ส่วยต้าก็รับมุก พลางหอมแก้มมี่มี่ แล้วกระชิบบอกว่า “ขอบใจนะเพื่อน” หลังจากที่ทุกคนสนุกกะการมาเรียนในวันนี้ ทั้ง 5 คนก็ต่างนัดองค์ประชุมที่โต๊ะนั่งตัวเดิม ตั้งแต่ ปี 1 ก้าวย่างมาถึงปีสุดท้าย ขิงเอ่ยชวนก่อนใครเพื่อน “คืนนี้ มีใครไปเที่ยวกะเราบ้าง นี่” “กี่โมง “ เสียงเดียวกันทั้งกลุ่ม ทั้งหมดหัวเรารวนๆอีก ตามประสาคนอารมณ์ดี หากแต่ก่อนหน้านี้คงผลัดกันมาอยู่เป็นเพื่อนขิง ที่เศร้าและทำตัวลำบากเมื่อถูกเพื่อนรักรวมหัวกะคนรัก หักหลังอย่างเลือดเย็น “4 ทุ่ม ร้านเดิม มาทีหลัง เปย์นะคร้าบ” ขิงยื่นคำขาดทุกครั้งที่มาเที่ยวผับนี้ “งั้นแยกย้าย” มีมี่พลางบอก นาว ต้า และ นาโน ที่หลังเลิกเรียนเสร็จพอดี ณ ผับใจกลางกรุงเทพมหานคร เสียงเพลงเปิดผับเบาๆๆ เค้ากับอาหารสายที่เดินผ่านไปมาหน้าโต๊ะขิง คนเริ่มทยอยมา แต่น้ำอัมพันสีทอง ยังคงรินลงแก้วแล้วแก้วเล่า ในมือของขิง ภาพที่ขิงเห็นเมือเช้า คือภาพที่คิวนั่งขนาบข้างฟ้า และพลางเช็ดมุมปากฟ้าที่เลอะขนมเค้กวนิลา หน้ามอ. ยิ่งคิดมากเท่าไหร่ น้ำสีทองอำพันก็รินลงแก้วแบบเพียวๆ มากเท่านั้น “ขิง ไหนบอกว่าจะไม่คิดเรื่องนั้นไง” นาวที่เพิ่งมาถึงคนแรก ยักเหล้าในมือขิงไว้ทัน “ป่าวน่า นาวคิดมากไปป่าว เรารอตั้งนาน แล้วมีมี่ นาโน ต้าละ” ขิงพลางขยับตัวห่างนาว เพราะรู้ว่า นาโนรักนาวมาตั้งนานแค่ไม่กล้าเอ่ยขอ เพราะกลัวนาวปฏิเสธไป “ไงขิง ได้ทีเลยสิ คนเดียวล่อจะครึ่งขวดเลยนะ” ต้าเดินมานั่งข้างๆขิง ที่ไม่มี มีมี่มานั่งขวางเหมือนเคย “อ้าว ต้า แล้วมีมี่ กะนาโนละ” ขิงเอ่ยถามเพื่อนรัก “มันแต่เสริมหล่อ เสริมสวยที่ห้องน้ำ เด๋วคงมาละ” ต้า นั่งลงข้างๆขิง พอไม่ให้ขิงอึกอัดใจ “มาแล้วยะ ใครบ่นถึงช้านนน” มีมี่ที่ส่งเสียงมาแต่ไกล พร้อมกะนาโน ที่เดินเหล่สาวโต๊ะข้างๆๆ “เอ่อ มาๆๆ มี่มนี่ นั่งกะเรา” ขิงกวัดมือเรียก แทบจะลุกขึ้นเซไปหามีมี่ “หืม อีกแล้วนะเมิง เพราะเมิงนะ นาโน ดูดิ ขิงปั๊วกู” มีมี่ที่ประคองขิงที่ลุกขึ้นเดินมานั่งข้างมีมี่” “หรา แล้วเมิงเปงเมียประสาไรละ ดูไปดิ ปั๊วเมิงน่ะ” นาโนพลางรู้ทัน เพราะในใจทั้งขิงและมีมี่ ก็แอบมีใจให้กัน แต่ด้วยความเป็นเพื่อนมา 10 กว่าปี เลยไม่ได้คิดไรแบบนั้นแล้ว เสียงเพลงในผับ ยิ่งดึกยิ่งสนุก ยิ่งมีความสุข ขิงนั่งดื่ม มองดูเพื่อนๆๆ โยกกัน เฮฮากันอย่างเมามัน ขิงจึงเดินเลี่ยงมาสูดอากาศข้างนอก กลับเห็นภาพของคิว ที่กำลังนัวเนียกะสาวอีกคน ที่ไม่ใช่ฟ้า ขิงพยามไม่สนใจเลยเดินถอยออกมา แต่ด้วยความเมามาย ขิงเดินมานั่งที่โซฟาหน้าผับ พลางหยิบไอโฟนมาดูว่า มีเพียงข้อความสั้นๆว่า “เราเลิกกันเถอะ” ข้อความที่ขิงไม่เคยลบ ข้อความที่ขิงเจ็บและเก็บเอาไว้เตือนใจว่า อย่าไปยุ่งเรื่องนั้นอีก ขิงพยามลุกจากโซฟา ก็มีมืออีกมือดึงตัวขึ้นมา แต่ทว่าขิงตัวโตกว่าแทนที่จะดึงขึ้นกลับดึงคนอีกคนมาซบตรงหน้าพอดี “ไหวมั้งคะพี่” สาวน้อยผมบลอน์น้ำตาลแดง ตาโต ผิวขาว ปากสีส้ม ผิวขาว ตัดกะชุดเดรส สีแดงฉ่ำ ที่ดันอกขาวอิ่มมาแทบทะลักโรงนมออกมา “ไหวสิครับ” ขิงกระซิบบอกข้างหูสาวน้อยไป พลางสูดกลิ่นน้ำหอมอ่อนจากซอกคองามระหงส์ ใจแทบอยากซบลงซองคอขาวๆนั้นแทบขาดใจ “งั้นปล่อยได้ไหมค่ะ พรีมเขิลเค้า” สาวเจ้าบอกไป ในขณะที่บรรดาเพื่อนๆของขิงมาเห็นพอดี “น้องค่ะขอโทษด้วยนะค่ะ เพื่อนพี่เมา อย่าถือสามันเลยนะค่ะ” นาวรีบแก้ต่างให้ขิงที่พยามลุกขึ้นจากโซฟา พร้อมกะมีมี่ ที่ไปประคองขิงไว้ “ไม่เป็นไรค่ะ พรีมเข้าใจ ขอตัวก่อนนะค่ะ” พรีมขอตัวไปแล้ว แต่ต้ายังคงมองพรีมไม่ลดละสายตา “ป่ะๆ เข้าไปต่อกันเถอะ” นาวเอ่ยชวนต่อ เพราะให้นาโนเฝ้าโต๊ะไว้ “นี่ก็อีกคน” นาวบ่นอุบที่นานโน ลากสาวอีกคนมานั่งร่วมโต๊ะ “นี่ๆๆ น้องบี นะทุกคน” นาโนเอ่ยไปพลางกรุ้มกริ้มกะน้องบีโดยไม่สนวงเพื่อนๆเลย “เห้อ นี่ก็เมา นั่นก็ติดสาว สรุปนาวกะต้าอีกแล้วใช่ไหมอ่ะต้องพา สามคนนี้กลับ” นาวถอนหายใจพลางยกซอฟท์ดิงค์มาดื่มแก้เซ็ง ส่วนต้าก็ยังพยามมองหาน้องพรีมต่อไป ขิงและมีมี่ ดื่มไปดื่มมาจนกระทั่งร้านปิด ส่วนนาโน ขอกลับก่อนเอน เพราะคงไปต่อกะน้องบีคนสวยเหมือนเดิม ส่วนมีมี่ ยังคงคอทองแดง เมาแต่ไหนก็พาขิงกลับห้องพักได้ ส่วนต้าก็ต้องไปส่งนาวที่หอเหมือนเดิม ณ ห้องพักขิง “ดี๊ๆๆด้า ลิซึ่มม ๆๆ” ขิงยังคงเมาไม่ลืมหูลืมตาต่อไป ขณะที่มีมี่ ยังคงเช็คตัวให้ขิงส่างเมา ตามเดิม มีมี่สงสารเพื่อนจับใจ เพราะที่ขิงเมามายไป ความรู้สึกมากมายที่ยังรักฟ้า มันผุดขึ้นมาเรื่อยๆๆ มีมี่หรือ หมี่ ลงนอนข้างๆตัวขิง ที่พะว้าพะวงไม่รู้ตัว คว้าตัวมีมี่มากอดทั้งสายน้ำตาที่ไหลรินไม่ขาดสาย จนกลายเป็นเสียงสะอื้นแผ่วเบา บนแผงอกของมีมี่ที่นอนข้างกายขิง มีมี่มีโอกาสได้หอมแก้มคนที่เป็นทั้งเพื่อนและเพื่อนใจ “จะรู้ไหมละ คนที่เจ็บกว่าเมิงคือกูนะ ขิง” มีมี่รวบตัวขิงมากอดภายใต้ผ้าห่มอุ่นๆในห้องนอนขิง นี่เป็นครั้งแรกในรอบ 10 กว่าปี ที่หมี่ได้ใกล้ชิดขิงแทบจะกลืนลมหายใจของกันและกัน หมี่ ได้แต่กอดร่างเนียนนุ่มไว้ด้วยสองแขน เลื่อนลงมาสูดกลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆที่ขิงใช้ประจำ ปัดผมสั้นที่บดบังใบหน้ามนเรียวสีขาวแดงระเรื่องเพราะฤทธิ์สุรา ตัดกะคิ้วสีดำ หมี่ประพรมหอมแก้มซ้ายขวา ในขณะที่ขิงหลับใหลไม่รู้เรื่องใดๆ ราวเด็กน้อย หมี่ข่มใจไม่ให้ขิงรับรู้ความจริงว่าตนเป็นคนเดียวที่รักขิงไม่น้อยกว่าที่ขิงรักฟ้าเลย “ขิง ตื่น ขิงงงงง” มีมี่ สวมบทเพื่อนรัก ปลุกเพื่อนตัวดี ไปอาบน้ำหลังจากเน่าทั้งคืน “อือออ อืออออ” ขิงที่นอนขดตัวบนที่นอน ตัวพันผ้าห่ม ราวกะมันจะหนีไปไหน มีมี่เห็นก็อดอยากจะแกล้งไม่ได้ เลยไปหยิบเอาขนขกยูงที่ขิง เสีบไว้ที่แจกันบนหัวนอน มาลูบไล้ตามหน้า คอ หู ของคนนอนขี้เซา “หือมมมมม มะอ่าวววว” ขิงพยามหลบ เอาผ้าห่มมาปิด มี่ก็ดึงผ้าห่มออก เพราะมี่รู้ดีว่าถ้าแกล้งแบบนี้ ตื่นชัวร์ “ไอ้หมี่ เมิงงงง” ขิงผุดลุกจากเตียง คว้าตัวมีมี่ลงมาแล้วกระโดดคร่อมตัวมีมี่ไว้ แต่ด้วยเพราะยังมึนๆๆ แทนที่จะคร่อมตัว กลับเป็นการไปรวบกอดมีมี่ไปอย่างปริยาย “หึๆๆ ให้กูนอนได้ยังอีมี่” ง่วง ขอนอนอีกแปบนะ เพื่อน” แล้วขิงก็ผละตัวลงไปนอนข้างๆมีมี่ ที่ตอนนี้ใจเต้นโครมคราม กะสิ่งที่เกิดขึ้น งงว่านี่คืออะไร เพราะไม่ว่าจะแอบมีสาวคนไหน ใจก็ไม่สั่นไหวเท่าขิงเลยสักกะคน มีมี่พลิกตัวมาดูขิงที่นอนหันหลังให้ และเป็นจังหวะเดียวกะที่ขิงพลิกตัว “อุ๊!!!” มีมี่ประกบปากกะขิงที่นอนตกใจกะสิ่งที่เกิดขึ้น ขิงรีบดีดตัวออก ทำท่าตกใจ ไม่เคยเสียจูบให้กะผู้ชายใจหญิงแม้แต่คนเดียว “แหวะ นี่เมิงแปรงฟันยังอ่ะมีมี่ ปากเน่าชะมัด” ขิงเอามือมาเช็ดปากไป ยืนพิงผนังห้องไป “โถ่อีเพื่อน เมิงน่ะ น้ำอาบยัง แปรงฟันยัง สระผมยัง เน่ากว่าปากกูมั้งขิง” “งั้นกูไปอาบน้ำแระ วันนี้กะไปหาน้องเชอรรี่ซะหน่อย” ขิงเปลี่ยนเรื่องทันที รีบคว้าเอาผ้าเช็ดตัวเดินลิ่วไปเข้าห้องน้ำ พอลับตาขิง หมี่ถึงกะอมยิ้มในใจ “จูบแรก ก็เป็นของกูแล้วนะ ขิง” หมี่พลางคิดเตลิดไปหลายเรื่อง ส่วนคนที่อยู่ในห้องน้ำก็ยังคงแปรงฟัน บ้าวนปาก แปรงฟัน บ้วนปาก แทบจะลิ้นพอง พอขิงเดินออกจากห้องน้ำ ก็มีข้าวสวยกะต้มเลือดหมู วางอยู่ที่โต๊ะ มีโน้ตแปะไว้ว่า “กินเยอะๆๆนะ เด๋วไม่มีแรงไปหาเชอรรี่กิน 555” ขิงยิ้มออก เพราะคิดว่าคนเป็นแค่อุบัติเหตุ มีมี่คนชอบผู้ชายมากกว่ามาหลงรัก ทอมแบบเค้า หลังจากครุ่นคิดอยู่ในห้องน้ำอยู่พักใหญ่ “เธอ.....เธอยังคิดถึงชั้นไหม เมื่อสองเรานั้นยังต้องห่างไกลห่างไกล” เสียงเพลงรอสาย ขึ้นหน้าจอโชว์รูปฟ้า เป็นสายแรกของวัน ขิงได้แต่มองตาปริบๆ ไม่กล้ารับสายแม้แต่ครั้งเดียวที่เลิกรากันมา “ฮัลโหล โทรมาหามีเรื่องไรย่ะหล่อน” มีมี่รับสายแทน แต่กลับเป็นเสียงของฟ้าที่ร้องไห้สะอึกสะอึ้นตอบกลับมา “มี่ๆๆ เราอยากขอโทษขิง เราอยากกลับไปหาขิง มี่ๆช่วยเราด้วยสิ” เสียงสะอึกสะอึ้นลอยมาถึงหูขิงที่ยืนหันหลังฟังเสียงคุยกัน “อย่ามาสำออยนะนังฟ้า ที่ตะก่อนนี้ ขิงมันก็ร่ำร้องขอให้แกรักกันเหมือนเดิม แล้วตอนนี้เป็นไงล่ะ รักไม่รอด หรือใครตายละหล่อน” “มี่ๆ เราอยากคุยกะขิง ขอเราคุยกะขิงหน่อยนะ ขอร้องละ” มี่มี่ใจก็สงสารทั้งสองคน แต่ขิงเอก็ไม่อยากกลับไปเจ็บอีก จึงคว้าเอาโทรศัพท์มาปิดเครื่องแล้วก็เดินคว้ากุญแจรถออกจากห้องไป มีมี่คว้าแขนไว้ทัน “เมิงจะไปไหนขิง” ขิงที่ตอนนี้ตาเริ่มแดงก่ำ มีมี่รู้ดีว่าขิงต่อให้รักมากเท่าไหร่ แต่เรื่องนอกใจและทิ้งกันไป ขิงไม่มีคำว่า “ ใ ห้อภัย ” “ป่ะ ไปเที่ยวกัน” มีมี่คว้าโทรศัพท์ขิงมา แล้วก็ใช้โทรศัพท์ตัวเองชวนเพื่อนๆ ไปยังที่แห่งนึ่งย่านชานเมือง มีมี่ขับรถขิงมายังดรีมเวิร์ลด ส่วนเพื่อนๆๆก็ทยอยขับรถมาถึงเหมือนกัน “เกิดไรขึ้นละ?” นาวที่เดินลงจากรถมาหามีมี่ที่เดินออกจากรถขิงมาหาเช่นกัน “ก็นังฟ้าน่ะสิ เธอโทรมาหาขิง ร่ำร้องอยากได้ขิงคืน” มีมี่เล่าไป พลางหันมามองขิงที่นั่งอยู่ในรถเป็นระยะๆ “อ้าวทำไมละ เกิดไรขึ้น” นาวงุนงนกับสิ่งที่เกิดขึ้น ส่วนต้าและนาโน ก็ได้เดดินไปหาขิงที่นั้งอยู่ในรถ “ชั้นก็ไม่รู้ จู่ๆๆมันก็ว้าโทรศัพท์มาปิดเครื่องเฉย แถมจะออกมาคนเดียว ชั้นห่วงเลยคว้าตัวหนีบมานี่ไงละ” “เห้ย เป็นไรว่ะขิง มีไรระบายกะกูม่ะ” นาโน มายืนพิงข้างตัวรถ พลางเอ่ยถาม “ฮืมมมม ช่างเหอะ นี่มีมี่อีกแล้วใช่ม่ะ” ขิงเอ่ยหลังจากเงียบมาพักใหญ่ๆ “เอาน่า ไหนๆๆก็มาถึง ดรีมเวิร์ลดล่ะ เราไปหาไรทำหนุกๆๆดีกว่านะ ว่าไหมสองสาว” ต้าหันไปเอ่ยชวนเพื่อนทั้งก๊วน “ได้ งั้นเราไปสนุกกัน” ขิงลุกจากที่นั่งบนรถ เดินลิ่วนำเพื่อนๆๆปยังทางเข้าสวนสนุก เวลาในสวนสนุก เหมือนขิง มีมี่ ต้า นาว นาโน ได้กลับเป็นเด็กอีกครั้ง และความเป็นจริงมาเยือน เมื่อ คิวควงน้องพรีม มาจูจี่ กันออกนอกออกตา ขิงที่หันไปเจอคนแรก และตามๆๆมาด้วยเพื่อนในกลุ่ม มีมี่จับแขนขิงไว้ เพื่อไม่ให้ไปยุ่งเรื่องนี้ ส่วนขิงเองก็ออกไปจากที่ตรงนั้น มุ่งหน้าไปที่อื่นแทน แต่ไม่ว่าขิงจะไปไหน คิวก็พานองพรีม ไปจูจี่กันที่นั้น เหมือนรู้ว่าขิงต้องทนไม่ได้แน่นอน “ กลับเหอะ” ขิงเดินลิ่วกลับไปที่รถ คิวพอเห็นขิงกำลังกลับ เลยรีบมาหาขิงที่เดินจ้ำอ้าวกลับมาที่รถ “ไง เพื่อนรัก สบายดีไหม” คิวเอ่ยตามข้างหลังขิงที่สะดุดกับคนทักทาย “ก็สบายดี มีไร” “เปล่าว เราก็แค่แวะมาทัก อดีตเพื่อนรัก อย่างงแกไง ไอ้ขิง” “จะเห่าอีกนานมั้ย” ขิงเอ่ยไปพลางฟาดฟันกะคิวทางสายตา “อุ๊ๆๆๆ ฟ้าไม่ชอบคนแบบนี้ไง ถึงมารักกูแทนเมิงละ ไอ่อ่อน และนี่ถ้าเมิงสองคนยังรักกันอยู่ก็รักกันไป แต่กูไม่ให้ กูไม่คืน” ขิงโมโหจัด กระชากคอเสื้อคิวขึ้นมา “กูว่า เมิงกลับไปหาฟ้าชะ ก่อนที่เมิงจะไม่มีแม้แต่น้องพรีมหรือฟ้าอีก คนอย่างกู เลวเฉพาะกะหมาอย่างเมิง เท่านั้น จำไว้” “นึกว่าจะแน่ ไอ่อ่อน” ขิงเงื้องมือขึ้นมาชกแต่พรีมรีบคว้าแขนไว้ “อย่าทำพี่คิวนะ” ขิงหันไปมองต้นเสียง พลางนึกออกทันที่ “ได้ ถ้าไม่อยากให้มันเจ็บตัว งั้นก็เอาตัวเธออมาแลกคืนไปแล้วกัน มานี่” ขิงต่อยเข้าท้องน้อยคิวอย่างจังจนคิวล้มลงกะพื้นไป ส่วนบรรดาเพื่อนๆๆที่มองดูเหตุการณ์ ต่างตกใจไม่แพ้กัน “งานนี้ ขิงมันเอาจริงว่ะ” นาโนเอ่ยออกมาพลางเดินจ้ำอ้าวไปที่รถ แต่ไม่ทัน ขิงดันพรีมไปนั่งเบาะๆข้างๆ ของรถพรีม ขู่ให้พรีมหยิบกุญแจรถมา และขับรถพาพรีมออกไปจากดรีมเวิร์ลด ทันที่ ส่วนมีมี่ นาวและนาโน ต่างขับรถหารถพรีมก็หาไปเจอ ส่วนคิวจุกอยู่กะพื้นก็พยายามลุกขึ้นเดินไปที่รถ ต่างก็ขับรถไล่ตามขิงก็ไม่เจอเช่นกัน “นี่ๆๆ ชั้นโทรขิง ทำไมไม่รับว่ะ” มีมี่ที่กดโทรหาขิงมือยิกๆๆไป ต้าเหลือบไปเห็นตรงช่องที่ประตูข้างคนขับ “นี่ไง “ ต้าโชว์มือถือขืงที่ปิดเครื่องไปเมื่อเช้า ส่วนมี่มี่ก็โทรหานาวและนาโน ที่ขับรถตามหลังมาอีกที “โหล นาว ขิงไม่มีโทรศัพท์นะ แกพอจะรู้ว่าบ้านยัยน้องพรีมนั่นป่ะ” นาวเปิดโฟนคุยกะมีมี่และนาโน พร้อมกัน “นี่เพิ่งเจอกันวันนี้ ใครจะรู้ว่ะ” นาโนพลางสออดสายตาขับรถหาก็ไม่เจอ “งั้น ไปบ้านฟ้ากัน ว่ามันเกิดอะไรขึ้น” มีมี่พลางเปลี่ยนเป้าหมาย เพราะคนเดียวที่จะรั้งสติคนโมโหบ้านพลังได้ มีแค่ฟ้าเท่านั้น ด้านพรีมกะขิง “พี่ขิงค่ะ อย่าทำไรพรีมเลยนะค่ะ พรีมกลัวแล้ว” อีกมือนึงพลางกดโทรหาคิว แต่สายตาขิงไวกว่าคว้าโทรศัพท์มาแล้วปิดเครื่อง ใส่ไว้ที่กระเป๋ากางเกงแทน ขิงจอดรถลงข้างทาง “งั้นก็อยู่เฉยๆๆ ถ้ายังไม่อยากเป็นศพไร้ญาติแถวนี้” ขิงกระชากชายเสื้อตัวเอง มามัดมือพรีมไขว่หลังไว้ แล้วคาดเบลพรีมไว้กับเบาะนั่งต่อไป พรีมกลัว น้ำตาไหลพรากก อาบสองแก้ม ก็ไม่สามารถทำให้ขิง ที่ในเวลาโมโหเลือดขึ้นหน้าสุดขีด หรือเมาได้ทีละก็ น้ำตาก็ไม่ช่วยให้พรีมรอดตัวได้เลย “พี่จะทำใครก่อน ถ้าพี่ไม่ถูกกระทำ ในเมื่อเธอกล้าแลก พี่ต้องสนองสิ ถึงจะถูก” ขิงขับรถมาเรื่องๆๆจากเมือง สู่ชานเมือง สู่หาด พรีมนั่งหวาดวิตก ไม่กล้าแม้แต่พูด ได้แต่ร่ำไห้สะอึกสะอื้นจนกระทั่งผล็อยหลับไปในที่สุด “เงียบชะที” ขิงขับรถมาเปิดห้องพักบังกะโลริมหาด ขิง แก้มัดพรีม ใช้ผ้าคลุมไหล่ปิดรอยเสื้อที่ขาดจากการกระชาก ขิงค่อยๆอุ้มตัวพรีมที่หลับไม่รู้เรื่องมานอนพักในห้องพักที่เปิดไว้ ขิงสั่งให้แม่บ้านมาจัดแจงเปลี่ยนเสื้อผ้าให้พรีม แล้วให้เงินแม่บ้านจัดหาชุดเสื้อผ้าใหม่ทั้งหมดให้พรีม สักพักใหญ่แม่บ้านก็เปลี่ยนชุดเสร็จ รับเงินขิงไปพร้อมกันนี้ ส่วนขิงเองก็ไปนั่งกินเหล้ารับลมทะเลที่หน้าห้องพัก สักพักใหญ่ ขณะที่ขิงเดินเข้าห้องไป พรีมตกใจตื่นมาก็พบว่าตัวเองอยู่ในชุดคลุมของโรงแรม ส่วนขิงที่เดินมาเพียงเสื้อกล้ามและผ้าขนหนูเท่านั้น “พี่ขิง ทำไมทำกะพรีมอย่างนี้” พรีมกระชับเสื้อคลุมเข้าหาตัว ส่วนขิงก็เดินถือแก้วเหล้ามาข้างตัว พลางเอ่ยไปที่ข้างหูของพรีมที่ร้องไห้ระริกไม่ขาดสาย “ผู้หญิงอย่างเธอ ไม่มีไรน่าตื่นเต้นสักนิด หึๆๆๆ” ขิงเอ่ยเสร็จ พรีมเงื้อมมือจะตกที่หน้าของขิง แต่ขิงไวกว่าคว้ามือมาทัน พลางตะหวาดไป “นี่ หัดมีสติหน่อย ผมกินเหล้า อยู่ข้างนอก เพิ่งให้แม่บ้านมาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ แล้วพรุ่งนี้ก็ทางใครทางมัน” พูดจบ พรีมอึ้งไปอยู่นาน คิดทบทวนทุกอย่าง เพราะตั้งแต่คบกะแฟนแต่ละคน ไม่เคยเจอแบบขิงเลยสักคน แม้แต่คิวก็ตาม ทั้งที่ใจรักคิวมาก แต่ในตอนนี้ พรีมกลับรู้สึกเห็นใจขิงมากกว่าเกลียด ชะแล้ว เพราะตลอดเวลาที่คบกะคิว พรีมเองก็แอบตามขิงจากเชอร์รี่ เพื่อนสนิทของพรีมที่ส่งมาเป็นสายสืบความเป็นอยู่ของขิง เพราะเป็นคำสั่งของคิวและเอาข่าวมาให้คิว โดยที่ขิงไม่สะกิดใจเลยแม้แต่น้อย ใจพรีมเอง แม้จะอยากตบหน้าคนเมาก็ทำไม่ลง พอมานั่งคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น เป็นใครก็ฟิวขาดกันทั้งนั้น ส่วนขิงก็ก็ยังคงนั่งรินเหล้าลงแก้วแล้วแก้วเล่า จาก 1 เป็น 2 เรื่อยๆจนเผลอหลับบนเก้าอี้ยาวตัวนั้นไป พรีมที่เดินออกมาหาขิง พลางจะเอ่ยขอโทษ แต่พอเห็นขิงที่นอนเอนหลังหลับสบายตัว แขนอีกข้างนอนกอดขวดวอดก้าเปล่าว ข้างกันมีขวดเหล้าเปล่าว อีก 2-3ขวด “กินเก่งนะ นี่กะแทนข้าวแทนน้ำเลยสิท่า” เหมือนกับครั้งแรกที่เจอกันที่หน้าผับ ก่อนที่พรีมจะไปเจอคิว พรีมพยามพยุงตัวขิงเข้ามาห้องนอนอย่างทุลักทุเล “ตะเอง ตะเอง” เสียงแผ่วเบาออกจากลำคอยากเย็น สองแขนไขว่ค้าหาคนข้างกายราวเด็กน้อย พรีมลงนอนข้างๆกายขิง ที่กลิ่นแฮลกอฮอล์พุ่งแรงออก แม้แต่กระทั่งลมหายใจ “อ้อนเก่งจังนะ แฟนใครน้า” พรีม อมยิ้ม เลื่อนตัวมานอนซุกใต้วงแขนของคนตัวโตที่ล้มลงนอน หอมแก้มคนเมา ปากร้าย สายตาดุดัน น่ากลัว แต่ในคอนนี้ ขิงไม่ต่างจากเด็กน้อยที่หาคนมาโอ๋ยามหลับไหล พรีมนอนกอดข้างขิงที่นอนกอดอบอุ่น ความรู้สึกนี้ที่พรีมโหยหามาแสนนาน เลื่อนตัวขึ้นพรมจูบเบาๆ จากไหล่ บ่า ซอกคอ จนมาหยุดที่ริมผีปากร้ายๆๆ ทั้งที่เคล้าแอลกอร์ฮอร์น มันกระตุ้นขิงที่นิ่งไปสักพัก ตอบสนองมาทีละนิด รสจูบที่แสนละเมียดละมัย ทำพรีมหวาบหวานพิลึก สองมือพรีมกดหัวคนปากร้ายให้ลิ้มลองรสนมที่แข็งเป็นไต ยกตัวคร่อมคนตัวโตกว่า สองมือขิงนั้นดึงเสื้อคลุมที่ตอนนี้ ร่างสาวน้อยเปลือยเปล่า ขิงเรียกชื่อฟ้าแต่ เสียงนั้นกลืนหายไปพร้อมกะเสียงครางเบาๆๆ “อืมมม อ่าสส์ส์ส์ส์ส์ส์” คนปากร้ายพลักพรีมลงไปอยู่ด้านล่าง พรีมโน้มตัวขิงมาจูบอย่างกระหาย อีกมือก็ดึงเสื้อผ้าขิงออกทีละตัว จนไม่เหลืออะไรบดบังความสัมผัสของมือพรีมอีกต่อไป พรีมลูบไล้ เนินอกของขิงที่มีอยู่อย่างน้อยนิดเหลือเกิน คนปากร้ายจับมือแสนซนมาวางไว้ที่บ่า แล้วก้มลงจูบไล้ จากริมผีปากเนิ่นนาน เลื่อนมาที่ข้างหูสองข้าง พรีมร้องเสียงสั่นระริก ขิงไม่รอช้า ใช้นิ้วอย่างชำนาญ สำรวจเนินหญ้า คล้าคลึงอย่างนิ่มนวล “ผัวขราาาา” สิ้นเสียงเรียกสั่นระริกนั้น ค่อยๆ เข้ามาสำรวจภายในอย่าชำชอง ค่อยเขาออกเป็นจังหวะ คล้ายบรรเลงเพลงรักบทแรก แล้วค่อยๆๆเปลี่ยนเป็นจังหวะเร็วขึ้น เร็วขึ้น เสียงสั่นระรั่ว คนปากร้ายเลื่อนตัวมาดูดดื่มน้ำหวานละมุน ที่พุดขึ้นมาจากพื้นหญ้า ใช้ลิ้นตะหวัดราวคนหิวน้ำจัด เสียงครางยังคงเปล่งออกมาเป็นระยะๆ คนปากร้ายเอื้อมมือไปบีบคั้น รสนมทั้งสอง อย่างเมามัน ค่อยเข้าไปสำรวจอย่างเบามือ ค่อยๆเพิ่มๆ ความเร็วขึ้นๆๆจนกระทั้งบ่อน้ำเลี้ยงกระตุบเบาๆ รัดมือยาวที่เข้าไปไม่ให้ออกมา แล้วค่อยๆๆดึกมือออก แล้วแทรกตัวเองไปสัมผัส เหมือนบล็อกที่เหมาะสม ดึงดูดเข้าหากัน แขนคนตัวเล็ก ดันตัวเองให้รับรัก แล้วผลักคนตัวโตลงไปนอน ก่อนจะลงไปดื่มน้ำหวานที่ไม่เคยลิ้มลองมาก่อน ที่หอมหวาน แล้วเสียงครวญครางเบาๆลอดออกมาตามไรฟัน เหมือนไม่เคยมีออกออกมา แล้วดึงคนตัวโตขึ้นมารับรัก ให้รสจูบที่ดูดดื่ม เลื่อนลงมาที่ดูดดื่มซอนคอคนปากร้าย ราวกับว่ากระหายเลือด ให้สัมผัสรักได้แนบชิด ดูดดื่มกันและกัน กันอย่างเนินนาน คนปากร้ายเลื่อนตัวมาซบไหล่คนข้างล่างที่ตอนนี้ กำลังปรนเปรอ ให้อย่างสุดกำลัง จนทั้งสองพากันมาถึงยังจุดปลาย ยอดรักอย่างเนิ่นนาน ขิงเองไม่รู้ตัวว่าทำอะไรลงไป เพราะปล่อยความรู้สึกที่สะกดมานาน เคลิบเคลิ้มตามความต้องการของใจ จนหลงรักอ้อมแขนคนตัวโต ให้พรีมรับไปทั้งหมด กระทั่งหลับบนเตียงจนรุ่งเช้า ส่วนฟ้าและเพื่อๆๆของขิง ต่างควานหาขิงตามแหล่งเที่ยวก็ไม่เจอจนกระทั่ง “นั่งรถพรีมนี่” คิวหลังจากเห็นรถของพรีมก็ตรงดิ่งไปทันที ด้านฟ้าเองก็หวั่นใจ เพราะใจรู้ดีว่าอาจจะมีอะไรเกินเลยทั้งพรีมและขิงแล้วก็ได้ เพราะรู้ดีว่าขิงเวลาเมามายสุดขีดแล้ว มักทำไรขาดสติ ฟ้าภาวนาขอให้ขิงพักอยู่คนละห้องกะพรีม เมื่อเพื่อนๆขิงที่ขับรถตามๆกันมาก็เจอรถของพรีมและรถของฟ้าเช่นกัน “ห้องนี่ละค่ะ 2024 เดินตรงไปสุดทาง บังกะโลริมหาด นะค่ะ” พนักงานพลางบอกห้องไป คิวพลางเดินลากฟ้าไปด้วย ส่วนเพื่อนๆขิงก็เดินตามมาติดๆ ฟ้าเห็นระเบียงหน้าห้องมีทั้งเหล้า กับแกล้ม และแก้วเปล่าวที่ตากน้ำค้างเมื่อคืน ส่วนเพื่อนๆขิงก็เข้ามาวาง “คิว แกจะทำไร” มีมี่เดินมาขวางหน้าประตู และกำลังเถียงกะคิวอยู่นั้น พรีมได้ยินเสียงแอะอะ จึงหยิบชุดคลุมมาใส่คนตัวโตที่นอนไม่รู้สติเลยแม้แต่น้อย แล้วเดินไปเปิดประตูอกมาด้วยชุดคลุม ส่วนขิงยังนอนหลับใหลบนที่นอนไม่รู้เรื่อง ฟ้าผละพรีมพ้นประตู เห็นขิงนอนบนเตียง เสื้อผ้าที่ตกข้างเตียง ไหนจะรอยแดงจ้ำ ที่มันแดงเบ่งออกมาจากซอกคอขิง ฟ้าตึงเสื้อคลุมออกเผยที่ฝังรอยเล็บที่ตามไหล่อีก ฟ้าพยามเขย่าตัวขิงให้ตื่นทั้งน้ำตาคลอ พรีมรีบมาดึงฟ้าออกไป “เธอจะทำไร กะสามีชั้น” พรีมแสดงความเป็นเจ้าของขิงทันที ผลักตัวฟ้าออกห่างขิงที่นอนทั้งชุดคลุม ภายใต้ผ้าห่มหนา ส่วนฟ้าที่ใส่เพียงชุดคลุมของโรงแรมเช่นกัน “สามีชั้นๆๆๆๆ” ดังก้องทั่วโสตประสาทฟ้า คนที่เคยรัก ไม่นอกลู่นอกทางแม้แต่นิด คอยเฝ้ามองห่างๆๆ แต่ตอนนี้มีคนมาฉกไปครอง สายน้ำตาพร่ามัว ไม่ได้ยินเสียงอะไร นอกจาก “สามีชั้นๆๆๆ” “เพี๊ยะ......เพี้ยะ.... ” ฟ้ายั๊วะจัด ตบพรีบสุดแรงจนล้มลงไปนั่งกะพื้นห้อง พรีมเองเลือดกลบมุมปาก ทั้งเจ็บ ทั้งแค้น ทั้งอยากเอาคืน แม้ว่าฟ้าจะรู้อยู่เต็มใจว่า ไม่มีวันหวนคืน “พรีม !!!!!” คิวพอเห็นฟ้าตบจะห้ามก็ไม่ทันเลยลากตัวพรีมออกมาทั้งที่ใส่เพียงชุดคลุม พาพรีมออกไปจากรีสอร์ตทันที ฟ้าเองพอเห็นสภาพของขิงและพรีม แทบจะอกแตกตาย ยืนร้องไห้เสียสติ ส่วนขิงยังคงนอนไม่รู่เรื่องใดๆๆ มีมี่รีบเอาผ้าเย็นเช็ดหน้า เรียกขิงตื่น ก่อนที่ทางโรงแรมจะมาเอาเรื่อง ส่วนฟ้าที่ได้ยืนปวดใจถึง สองเท่าที่ทั้งคนที่ทิ้งมา ไม่มีวันให้อภัยและหวนคืนได้ ส่วนคนที่เป็นรักครั้งใหม่ก็กลับไปหารักเก่า ฟ้าทรุดลงทั้งยืน นาวและนาโนเห็นแล้วก็อดสงสารไม่ได้ จึงได้พาฟ้ากลับเอง ทิ้งให้มีมี่และต้า ดูแล เรียกขิงให้ตื่นต่อไป “ขิง ขิงๆ” มีมี่กังวลใจเป็นสองเท่า ขิงตัวร้อนเป็นไฟ มือก็จับผ้าชุบน้ำเช็ดตามตัว เพราะนอกจากเหล้าที่เจ้าตัวกินไปถึง 2-3 ขวด แล้วยังเผลอไปกินไรเพิ่มอีก ขิงแพ้เบียร์ มีมี่เท่านั้นที่รู้ “หืมมมมมม ฟ้า” ต้าเดินไปหน้าบ้านเห็นทั้งขวดเปล่าว ทั้งวอดก้าเอย เหล้าเอย ไหนจะเบียร์อีก มีมี่ เอ่ยถามต้าที่เดินเก็บขวดมาทิ้งถึงขยะในห้อง “ต้า ๆๆ มีขวดเบียร์มั้ย” มี่กวาดสายตาดูผื่นที่ขึ้นตามแขน “มีสิ 2-3 ขวดแน่ะ” ต้าทิ้งขวดเดินมาหาขิงที่นอนนิ่งหลับไม่รู้ตัว “แย่ละ ขิงแพ้เบียร์ ผื่นเต็มแขนเลยอ่ะ” มีมี่จับแขนขิงที่ผื่นขึ้นเป็นปึ้นๆๆ คงเพราะนี่ขิงกินเบียร์ ทั้งที่กินไม่ได้ ต้าอาสาอุ้มขิงออกไปแต่มีมี่ขัดไว้ก่อน “เราว่าอุ้มขิงกลับห้องเถอะนะ มะ เด๋วต้าช่วยเอง “ พอต้าจะถลามาอุ้มตัวขิง มีมี่ขวางทันที “ไม่เป็นไรจ่ะต้า เด๋วมี่อุ้มเอง ขิงตัวแค่นี้เอง มี่อุ้ม มันจะได้ไม่น่าเกลียดไงจ่ะ”ต้าได้แต่พยักหน้างึกงัก แต่ก็ยอมแต่โดยดี คิวหลังจากเห็นภาพบาดตาบาดใจ ถึงขึ้นโมโห ลากพรีมมายังห้องนอน พรีมที่โวยวายมาตลอดทาง ทั้งพูด ทั้งย้ำ ทั้งซ้ำเติม จนคิวยั๊วะถึงขีดสุด คิวด้วยเพราะแรงรักที่รักพรีม แต่อีกใจก็รักฟ้า ทั้งสองคนนี้ที่คิวแย่งมาและทิ้งมา คิวปล่อยให้มันเป็นไปตามหัวใจ ลรรเลงเพลงรักกับพรีม สุดที่รักกับผู้หญิงตรงหน้านี้ “พรีมเป็นคนของคิวคนเดียว” คิวจะจูบพรีมแต่พรีมหันหน้าหนี “อย่าคิดว่าทำกับพรีมแบบนี้แล้วพรีมจะกลับไปรักคิวเหมือนเดิมนะ ที่ผ่านมาเมื่อกี้ ถือว่าทำทานให้หมามันแล้วกัน” พรีมลุกจากเตียง รีบแต่งตัวออกจากห้องไป ส่วนคิวรีบไปขวางพรีมไม่ให้ไป “คิวไม่ให้พรีมไปหาไอ้ขิงนั่นอีก มันมีแฟนแล้วนะ ไม่รู้หรอ” “รู้ และรู้ด้วยว่าคิวไปแย่งฟ้ามาเป็นของตัวเอง คนเลว เพื่อนรักก็ยังจะแย่งเป็นของตัวเอง สารเลว” “เพี๊ยะ” แล้วพรีมก็เปิดประตูห้องออกไป ส่วนคิวได้แต่ทรุดลงหน้าประตูห้อง กัดฟันกรอดๆ กำหมุดแน่น “กูจะให้เมิงไม่เหลือใคร ไอ้ขิง” นาวและนาโนพาฟ้ามายังที่บ้านนาโนก่อน ฟ้าที่ตอนนี้ไม่มีน้ำตาไหลรินอาบสองแก้มแล้ว นาวนั่งลงคุยกับฟ้าถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด “ฟ้า เธอเจ็บมากไหม” นาวนั่งข้างๆฟ้า ส่วนนาโน เข้าครัวไปหาน้ำมาให้สองสาว “เราเจ็บ เจ็บมากๆเลยนาว” แล้วฟ้าก็ปล่อยสายน้ำตามาอีกรอบ เมื่อเหลือบไปเห็นรูปถ่ายหมู่ที่แขวนไว้กลางห้องนาโน ในตอนนั้น ฟ้าและขิงกำลังปิ้งรักใหม่ๆ “ขิงมันก็ไม่ต่างกันหรอกฟ้า มันไม่เคยลืมฟ้าได้สักนาที แต่ก็รู้ใช่ไหมว่า มันมีกฎเหล็กของมันค้ำคออยู่ มันถึงได้เปลี่ยนไปมากขนาดนี้” “ฟ้าผิดเองนาว ฟ้าได้รับผลกรรมแล้ว ผลกรรมที่เคยทำให้ขิงเจ็บแทบปางตาย ฟ้าเข้าใจแล้ว” ฟ้านึกถึงตอนที่ขิงเปิดห้องมาเจอคิวที่บรรเลงบทรักให้ ในวันครบรอบ 2 ปี ขิงยืนนิ่ง ตกตะลึ่งเช่นกัน ที่เห็นเพื่อนที่รักที่ยอมตายแทนกันได้ ร่วมมือกับคนรักที่สุดของขิง หักหลัง ตีท้ายครัว อย่างเลือดเย็น จนคิดว่านี่คือกรรมเวรที่ทำไว้แล้วมาสนองคืนกับฟ้าถึงสองเท่า “แล้วเรื่องพรีมละ ฟ้าจะเอาไง” “ก็ต้องแล้วแต่คิว ฟ้าห้ามเค้าไม่ได้” นาโนที่นั่งฟังอยู่นาน เอ่ยถามแทนขิง “แล้วฟ้ารักไอ้ขิง หรือไอ้คิว” “ฟ้า ฟ้า....” ฟ้าได้แต่ก้มหน้าร้องไห้อย่างเดียว ในหัวมีแต่เรื่องในวันครบรอบ 2 ปีนั้น เป็นภาพผุดทับซ้อนไปมากับภาพที่เห็นเมื่อเช้านี้ ณ ห้องพักขิง “ปวดหัว โอ๊ยย” ขิงที่ตอนนี้เริ่มจะมีสติมากขึ้น เพราะหลับไม่ได้สติ เพราะฤทธิ์ยาและแอลกอฮออล์มา วันเต็มๆ ได้แต่บ่นบนเตียงนอนของตัวเอง ด้านต้าและมีมี่ ที่ตอนนี้ลงไปซื้อข้าวเย็นที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตข้างๆอพาร์ตเม้นท์ขิง ขิงพยามรวบรวมสติ ลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำเพื่อไปอาบน้ำเรียกสติคืนมา พลางเซไปซ้ายทีขวางที ก็มีสายแปลกโทรเข้ามา “ขิงค่ะ ขิงอยู่ไหนค่ะ”เสียงปลายสายไม่ใช่ใครที่ไหน พรีมที่ได้ที่อยู่และเบอร์โทรจากเชอร์รี่ “ใครน่ะ ” “พรีมค่ะ จำไม่ได้หรอค่ะ” “โทรมาทำไม ” ขิงที่นั่งอยู่ขอบเตียง ใช้แขนอีกข้างยันตัวเองกะที่นอน “เปิดประตูหน่อยสิค่ะ เชอร์รี่เอง” “อ้าว นึกว่าใคร แล้วเมื่อกี้ใครพูดครับ รี่” “5555 เชอร์รี่เองน้า ตะเองจำสียงเชอร์รี่ไม่ได้ละสิ มาเปิดเลยนะ อยู่หน้าประตูห้องแล้วค่ะ” “ครับๆๆ” พรีมส่งให้เชอร์รี่ที่มาด้วยกันล่อให้ขิงออกมาเปิดประตูหน้าห้องนอน ส่วนเชอร์รี่เมื่อเพื่อนรักเข้าห้องได้ก็รีบขับรถของพรีมออกไปจากหอ ก่อนที่เพื่อนๆๆของขิงจะมาเจอ พอขิงเปิดประตูกลายเป็นพรีมที่ดันตัวเองเข้ามาในห้องนอน รีบล็อกห้องนอนทันที “พรีม!!!!” ขิงตกใจ เพราะมันไม่ใช่เชอร์รี่แล้ว สับสนว่าสองคนนี้ เกี่ยวพันกันยังไง “ใช่ค่ะ ที่รัก คิดถึงจังเลย” พรีมสวมกอดขิงที่ยืนเซ หลังชนผนังห้อง พรีมหอมแก้มไปฟอดนึงแทนความคิดถึง ซุกหน้าลงแนบบ่าที่ได้กลิ่นหอมอ่อนๆๆจากเสื้อ แทนกลิ่นแอลลกอฮอล์ในครั้งแรกนั้น ขิงดันดัวพรีมออก แต่สู้แรงพรีมไม่ไหวเพราะเพิ่งฟื้นทั้งเหล้า ทั้งยาแก้แพ้ หมดเรียวแรง มีเพียงเสียงแหบพร่าออกมา “ออกจากห้องผมซะ” มีหรือคนอย่างพรีมจะทำตามง่าย ยิ่งขิงไร้แรงขัดขืนแบบนี้ยิ่งง่าย พรีมมองสีหน้าของขิง จะแกล้งก็สงสารคนป่วย จะทำตามก็อยากอยู่ใกล้ๆๆเหลือเกิน “มานอนพักก่อนนะคะ ให้พรีมได้ดูแลพี่นะค่ะ” สายน้ำตาคลอเบ้า ไหลรินออกจากความรู้สึกลึกๆของพรีมที่เพิ่งรู้ว่ารักขิง ไหลรินออกมา ขิงนอกจากจะแพ้เบียร์ ยังแพ้สายน้ำตาของสาวที่ตรงหน้า จึงจำยอมดีกว่าให้มาปล่อยโฮต่อหน้าแบบนี้ “ก็ได้ แต่ต้องแปบเดียวนะ ผมอยากอยู่คนเดียว” ขิงหันหน้าหนีพลิกตัวเดินไปยังที่นอนเหมือนเดิม พรีมก็พยักหน้าไป เพราะยังไงก็จะอยู่กะขิงไม่ห่างไปไหน และไม่ยอมให้ถ่านไฟเก่าอย่างฟ้ากลับมาครุ่กรุ่นขึ้นมาอีกครั้งแน่นอน หน้าบ้านฟ้า “ฟ้า ฟ้า” คิวตะโกนเรียกฟ้าอยู่หน้าบ้าน ดีนะที่ว่าพ่อแม่ฟ้าเพิ่งบินไปดูงานี่ต่างจังหวัด ไม่งั้นคิวไม่มาทำแบบนี้ได้แน่นอน “คุณฟ้าไปบ้านคุณนาโนค่ะ” คนใช้ในบ้านฟ้าบอกไป คิวเดินกลับมาที่รถ ขับรถออกมาสวนกับรถฟ้า จึงหักรถเลี้ยงตามฟ้าเข้าบ้านไปทันที “ติ๊ดๆๆ” ฟ้าล็อกรถ ก็รีบเดินเข้าบ้านไป คิวเดินตามเข้าบ้านไปทันที่ เดินตามฟ้าขึ้นไปยังบนห้องนอนฟ้า ที่ตอนนี้ภาพเมื่อคิวลากตัวพรีมออกไปต่อหน้าต่อตา “ฟ้า ครับ” คิวจับแขนฟ้าได้ที่ประตูห้องนอน สวมกอดฟ้าที่พยามปัดออก “หยุดซะทีคิว คิวรักกะพรีม แล้วมาทำแบบนี้กะฟ้า คิวต้องการออะไรจากฟ้า” ฟ้าถามเสียงแข็ง มองกราดมาที่คิว ที่พยามปรับความเข้าใจกับฟ้า “ไม่ฟ้า คิวลากตัวพรีมออกให้พ้นสายตาฟ้า เห็นฟ้าโกรธ คิวกลัวฟ้านะ เวลาฟ้าโกรธ น่ากลัวจะตาย” คำพูดข้างๆๆคูๆๆหลุดออกมา ฟ้ากลับรังเกียดคิวมากขึ้น “ฟ้าร้องไห้ จะเป็นจะตาย ข้ามวันข้ามคิน คิวไปอยู่ไหนมา มาทำไมตอนนี้ ฟ้าไม่ต้องการ” ฟ้าหันหลังกับคิว ที่รู้แกวตามคนทัน เพราะฟ้างอลไม่ได้รังเกียดจริงจัง เดินไปสวมกอดฟ้าที่ยืนร้องไห้ตาบวม “ฟ้าค้าบ คิวผิดไปแล้ว คิวไม่น่าทำตามแผนของขิงเลย คิวขอโทษนะครับ” ได้ผล ฟ้ายืนฟังนิ่งๆๆ อุทานมาว่า แผนของขิง” “คิวจะมาโกหกอะไรกับฟ้าอีก” “ไม่เลย ก่อนนี้ขิงเค้าไปจีบน้องเชอร์รี่ เพื่อนน้องพรีม สองคนนี้เค้าวางแผนกันมาตังนานแล้วว่าจะกันคิวกะฟ้าออกจากกัน เลยใช้น้องพรีมมาหว่าเสน่ห์ให้คิว จนคิวสงสัยว่าสองคนนี้รู้จักกันยังไง” คิวโชว์หน้าเฟสบุ๊คที่ทั้งพรีมและเชอร์รี่ ขึ้นสถานะว่า “เพื่อนสนิท” “พรีมเค้ามาสารภาพทั้งน้ำตาเลยนะว่า จิงเค้าอยากกลับมาหาฟ้า เลยใช้แผนสกปรกนี้ มาแย่งฟ้าไปจากคิวไงละค้าบ” ฟ้าที่ในตอนนี้จนมุม และเห็นด้วยหลักฐาน เชื่อคิวหมดใจ อีกทั้งยังกัดฟันต่อว่าขิง “สารเลว ชั้นไม่น่าเสียน้ำตาให้มันเลยจริงๆๆ” คิวอมยิ้มสะใจที่กินหมากตัวแรกสำเร็จ มีการแก้ไขเมื่อ : -
ถูกใจ มีคนถูกใจ 0 คน

ความคิดเห็นที่ 1
โพสต์เมื่อ : 13 ส.ค. 57 16:49:24

 

โอโห มาเต็มเลย

 

ถูกใจ มีคนถูกใจ 0 คน

อีเมล์ :
รหัสผ่าน :
ลืมรหัสผ่าน ?
เข้าระบบ


หรือ สมัครสมาชิก คลิกที่นี่


กลับ
ด้านบน